In the Picture

30 december 2011

‘Be aware of’ is in 2011 de paraplu geworden waaronder In the Picture een aantal activiteiten samenbrengt. En ook dit (b)LOGBOEKJE valt onder die noemer. De naam is al enkele jaren geleden ontstaan bij het ontwikkelen van een bewustwordingsprogramma. Wat op stal staat, is niet altijd oud en versleten; reden voor ons om hier nieuw leven in te blazen en het in de komende jaren tot een onlosmakelijk deel van onze organisatie te maken. Vlak na de zomer zijn we hiermee begonnen in de vorm van een digitaal klantspecifiek informatiebulletin, dat een succesvolle introductie kende. 

Reason why
Wat ons tegenstond, was dat je een evaluatie van een crisissimulatie merendeels van tevoren al kunt maken. Doordat de oefenfrequentie relatief laag is (hooguit 1x per jaar) en er altijd wel nieuwe leden in een crisis- of incidententeam komen, wordt de uitkomst voorspelbaar. Men valt dan immers steeds in dezelfde crisisbeheersingsvalkuilen als het jaar daarvoor en het team realiseert een relatief lage groei van het volwassenheidsniveau.

Een geheel nieuwe benadering
Om dit te voorkomen verscheen in september de eerste editie van ‘Be aware of’. Een op de klant geschreven en kleurrijk opgemaakt digitaal informatiebulletin, waarin op laagdrempelige, zelfs humoristische en vooral praktische wijze de belangrijkste tips & tricks m.b.t. het gehele crisisbeheersingsproces uiteen werden gezet. ‘Be aware of’ werd tien dagen vóór de trainingsdatum naar alle betrokkenen gemaild. Los van de aangereikte handvatten om succesvol een crisis te beheersen, werd ook al een tipje van het scenario opgelicht. Dit leverde direct informele communicatie op; de leden gingen er al met elkaar over praten en speculeren. De oefening ging dus al tien dagen vóór de geplande datum ‘leven’.

Fraaie resultaten
De resultaten waren verrassend. Doordat de kennis voor meer ervaren leden werd opgefrist en voor nieuwe leden werd aangereikt, kon men in de oefening deze kennis direct toepassen. Hierdoor kwam men dus ook aanzienlijk beter door de oefening heen; werden de basisfouten niet meer gemaakt, waardoor het enthousiasme steeg. Tijdens een evaluatiebijeenkomst ca. drie weken na de oefening werden door het team in overleg met de trainer zes tot maximaal acht aandachtspunten geformuleerd. Deze werden met allerlei fotomateriaal van de oefening vastgelegd in de tweede editie van ‘Be aware of’. Tevens verschijnen door het jaar heen per klant nog twee extra edities met de nieuwste ontwikkelingen, recente dreigingen e.d. om het vakgebied ‘levend’ te houden en het risico-bewustzijn te stimuleren.

‘Be aware of’ is een dusdanig succes dat bijna al onze opdrachtgevers er inmiddels gebruik van maken of gaan maken en we zijn best trots op dit unieke concept! En … dit is pas het begin!

22 december 2011

Enkele jaren geleden werd ons gevraagd een campagne te ontwikkelen ter verhoging van het risicobewustzijn binnen een grote organisatie. In een van de eerste blogs van dit jaar heb ik reeds aangegeven dat een effectief bewustwordingsprogramma naar mijn mening een uitgebalanceerde mix dient te zijn van positieve emotionele aspecten en rationele argumenten. Dit te ontwikkelen is best een complex proces. Via mijn LinkedIn-account kun je een whitepaper downloaden over de theorie achter dit proces. Dit blog wil ik wijden aan mijn grote vriend Dis, de vrolijke hoofdrolspeler van het awareness-programma ‘Be aware of Dis!’

What the fuck is Dis?
De actie begon met een intranetcampagne van een poster waarop het beeld stond van twee grote ‘pootafdrukken’ in het zand met daarvoor een rond zwart gat. Boven dit beeld stond loeigroot: ‘Be aware of Dis!’ Dit leverde direct al vele reacties en speculaties op. ‘What the fuck is Dis?’ Slimmeriken concludeerden al snel dat Dis iets met een struisvogel te maken moest hebben, die zijn kop in het zand gestoken had. Maar dan nog bleef de vraag: ‘Why Dis?’ Er werd veel om gelachen en over gesproken en dát was precies wat we beoogden; informele communicatie.

‘Dis’aster
Na twee dagen werd duidelijkheid verschaft over de identiteit en geaardheid van Dis. Iedere medewerker ontving een klein boekje met als cover hetzelfde beeld als op de poster. Het boekje bestond uit cartoonesk getekende illustraties van een heel vriendelijke en vrolijke struisvogel, die na zich te hebben voorgesteld (Dis kwam van het woord Disaster), op iedere pagina kort (en serieus) iets vertelde over risicobewustzijn en waarom je jouw kop hiervoor niet in het zand moet steken.

Vogelgriep
Dis is hierna binnen de betreffende organisatie een geheel eigen leven gaan leiden. Dis op intranet, Dis als vaste ‘personage’ in het personeelsmagazine, Dis mousepad, Dis als screensaver en Dis prijsvragen (met als hoofdprijs een reis naar Zuid-Afrika en andere prijzen in de vorm van toegangsbewijzen voor een dagje Artis). De ooit geopperde gedachte om struisvogelbiefstuk op het menu in het bedrijfsrestaurant te zetten, ging wat te ver. En als Dis zich eens niet zo lekker voelde, werd al snel de diagnose vogelgriep gesteld.

Resultaat
Het aantal incidenten c.q. calamiteiten binnen de betreffende organisatie is structureel en substantieel teruggelopen. Met een bescheiden budget werd een uitstekend resultaat behaald en kortgeleden hoorde ik dat het risicobewustzijn nog altijd op een hoog niveau is.

Nieuws is, dat Dis in 2012 terug zal keren om op geheel nieuwe wijze haar ei te leggen! En wel zodanig, dat iedereen het nieuwe Dis-programma kan adopteren.

15 december 2011

Alleen al door de titel werd ik geïntrigeerd. ‘Drie minuten’, een begin december verschenen boekje, geschreven door waarnemend burgemeester van Alphen aan den Rijn, Bas Eenhoorn, over het drama van 9 april. Drie minuten … meer tijd had de 24-jarige Tristan van der Vlis op die zwarte zaterdag niet nodig om dood en verderf te zaaien in winkelcentrum Ridderhof. Naar de stellige overtuiging van Eenhoorn moet communicatie veel meer gewicht krijgen bij crisisbeheersing. Het is niet zomaar een onderdeel ervan, maar het meest essentiële. Minimaal elk jaar een dag op cursus, beveelt hij aan!

Naar voorbeeld van Giuliani
Waar de burgemeester van Moerdijk op 5 januari hopeloos faalde, verwierf zijn ambtsgenoot in Alphen op 9 april een soort heldenstatus. Eerst empathie tonen, vervolgens laten merken dat je alles onder controle hebt en daarbij een stukje optimisme uitstralen, was de methode waarmee de voormalig burgemeester van Schiermonnikoog en Voorburg zichzelf op de persconferentie in de picture plaatste. Naar voorbeeld, zoals Rudy Giuliani dat op 9/11 in New York deed, gaf Eenhoorn later aan.

Training vereist meer aandacht
Als belangrijk aandachtspunt beschrijft hij in zijn boek, dat een crisisteam de crisiscommunicatie centraal moet stellen. Heb juist op zo’n moment het vermogen om naar buiten te blijven kijken. Als team zit je met elkaar in een zaaltje en ontvang je een overload aan informatie, aan de hand waarvan je beslissingen moet nemen. Je ontwikkelt echter snel een tunnelvisie. Houd daarom goed contact met de buitenwereld. Probeer te begrijpen wat er in mensen die zo’n drama meemaken op zo’n moment omgaat. En wat ze van jou als hulpverlener en burgemeester verwachten. Elke burgemeester moet regelmatig op dit soort zaken worden getraind en moet ook onder professionele begeleiding oefenen in het geven van interviews en persconferenties. Dit vereist nog aanzienlijk meer aandacht!

Te gek voor woorden
Ronduit kritisch was Eenhoorn over de rol die ziekenhuizen speelden rond het drama. Het was voor het crisisteam onduidelijk in welke ziekenhuizen slachtoffers lagen. De ziekenhuizen beriepen zich op de privacy van hun patiënten en wilden geen mededelingen doen. Familieleden bleven daardoor veel te lang in het ongewisse. Eigenlijk te gek voor woorden in zo’n situatie, stelt de burgemeester.

Vooral mensenwerk
Daarnaast benadrukt Eenhoorn het grote belang van de nazorg. “Dit was heftig en vroeg heel veel aandacht en energie.” In die nafase wordt duidelijk dat crisismanagement eerst en vooral mensenwerk is, met alle gevoeligheden die daarbij horen. Crisismanagement als rouwmanagement en emotiemanagement, waarbij iedereen ruimte moet krijgen voor zijn eigen verwerking.

“De impact van zo’n drama is immens. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik er nog aan denk!”

9 december 2011

De directie van het inmiddels failliete Chemie-Pack in Moerdijk weet er inmiddels alles van. Een van hun medewerkers probeerde op 5 januari een vastgevroren membraanpomp te ontdooien met een gasbrander. Een restpartij brandbaar xyleen vatte daarbij vlam en de gevolgen staan nog vers in ons geheugen ‘gebrand’. Niet de betreffende medewerker werd voor de rechter gedaagd, maar wél de directie. Volgens het OM negeerde en minachtte Chemie-Pack de veiligheidsvoorschriften. Wat de medewerker deed, paste binnen de bedrijfscultuur. Voor die situatie zijn de leidinggevenden verantwoordelijk. Uitspraak voorjaar 2012.

Maken en breken
Hiermee wordt eenvoudig het verband tussen de bedrijfscultuur en (reputatie)schade gelegd. Een goed voorbeeld van hoe belangrijk de bedrijfscultuur voor een organisatie is. De cultuur maakt en breekt een organisatie en is de verantwoordelijkheid van het management. En zeker binnen organisaties als Chemie-Pack hoort risicobewustzijn zodanig te zijn belegd en tussen ieders oren te zitten, dat het een belangrijk onderdeel van de bedrijfscultuur vormt.

Loyaliteit
Juist vanwege de huidige economische en maatschappelijke ontwikkelingen (denk daarbij bijvoorbeeld aan zaken als vergrijzing, toenemende krapte op de arbeidsmarkt, wensen en eisen nieuwe generatie e.d.) gaat de cultuur van de organisatie een steeds grotere rol spelen. Hierbij wil ik mij in dit blog beperken tot de interne cultuur. Steeds meer worden specifieke eisen gesteld aan organisaties en vooral aan de stijl van leidinggeven. Loyaliteit van werknemers (richting de organisatie) én werkgevers (richting de werknemers) dient een expliciete doelstelling te zijn.

Naar elkaar toe groeien
Om dit te realiseren dienen management en medewerkers steeds dichter naar elkaar toe te groeien en op basis daarvan zo veel mogelijk tegemoet te komen aan beider verwachtingspatronen. Door verbetering van het arbeidsklimaat zal verbetering van de mentaliteit ontstaan en dit in combinatie met een verbetering van de communicatiestromen, leidt tot verbetering van het resultaat van de organisatie en vanzelfsprekend ook van de bedrijfscultuur. Ja, ik weet het, een helse opgave als je vanuit bezuinigingsoogpunt net afscheid moet nemen van tig medewerkers. Juist dán wordt gerichte aandacht aan de bedrijfscultuur nóg belangrijker. Een van mijn stokpaardjes: bellen mag altijd!

Reputatiemanagement
Reputatieschade is veelal het gevolg van onvoldoende aandacht aan de bedrijfscultuur. En het feit dat de omvang van dit soort schade veelal niet te becijferen valt, vereist actief en professioneel in- en extern reputatiemanagement. De cultuur van je organisatie is tevens je allergrootste ‘asset’. Indien je hier goed mee omgaat, is het vóór, tijdens en ná een crisis tevens je meest betrouwbare vriend.

Werk er bewust aan en wees er zuinig op!

29 november 2011

Nee, nee, nee, … ik wil niet schrijven over de kredietcrisis, de economische, financiële, de eurocrisis of welke andere crisis dan ook. Ik kan geen krant of tijdschrift meer openslaan, geen televisie of radio aanzetten, geen nieuwssite openen, zonder te worden geconfronteerd met ‘de’ crisis. Heeft u dat zo langzamerhand ook, zo’n soort chronische en ziekmakende crisismoeheid? Om mijn energie-level, zonder vitaminepreparaten en méér beweging, wat op te vijzelen, richt ik mij daarom op de vraag: wat is nu crisis? Weet u waarom ik daar vrolijk van word? Omdat crisis perspectief biedt!

‘Moment van de waarheid’
Volgens Wikipedia komt het woord crisis namelijk uit het oud-Grieks en betekent het: ‘moment van de waarheid’. Gezien het land van oorsprong geloof ik dat onmiddellijk! Juist dáár moet men immers de waarheid eens onder ogen zien. Ik knap daar echt van op. Eindelijk het ‘moment van de waarheid’! Dreigt dan werkelijk dat we de welhaast oneindig lijkende ‘periode van onwaarheid’ achter ons gaan laten? Er gloort hoop, hoewel … één afgetreden Berlusconi maakt nog geen zomer!

Samen sterk(er)
Recentelijk las ik ergens dat het enige middel om de crisis te bestrijden bestaat uit een goed humeur, vertrouwen in uzelf, uw bedrijf en dat van anderen. Hé, daar hoor ik nou nooit wat over bij P&W; zeker niet links intellectueel genoeg, verwonderde ik mij. Hoe dan ook, een goed humeur, vertrouwen in jezelf en je bedrijf en dat van anderen, gaf mij wel een goed gevoel. Maar toen volgde dat ene dodelijke zinnetje: “Samen staan we sterk(er)!” Pats-boem … weg was mijn ontluikende blijheid en een diepe depressie kondigde zich alweer aan.

Bunga bunga
“Samen staan we sterk(er)!” Hallo, is daar niet al het gehannes mee begonnen? Europese Gemeenschap (overigens weinig gemeenschap meer zonder Sylvio’s bunga bunga-partijen), gemeenschappelijke Europese munteenheid, Brusselse miljardenverslindende politiek, wereldwijde corruptie enz. Onze, niet voor niets, sterk toenemende individualistische maatschappij geeft er hoe dan ook geen enkele blijk van dat we samen sterk(er) zijn!

Crisis-proof
Ik houd mij daarom maar vast aan het ‘moment van de waarheid’. Mijn moment van de waarheid is dat het goed gaat met ons bedrijf. Wij hebben nooit ons goede humeur en vertrouwen in onszelf verloren. We hebben fantastische opdrachtgevers en de crisis geeft ons op basis van creativiteit en toegevoegde waarden, vleugels. Staan we samen nu sterker? Ik weet het niet, er wordt in ieder geval weer veel gelachen en verdomd hard gewerkt. We staan samen met onze klanten In the Picture. Dát is ons moment van de waarheid. Lang leve de crisis!

21 november 2011

Ik was door de Business Continuity Academy gevraagd om afgelopen donderdag een voordracht te houden over de invloed van Het Nieuwe Werken (HNW) op Business Continuity Management (BCM). Ruim 50 deelnemers hadden zich voor deze thema- en netwerkbijeenkomst, die gehouden werd in het Recovery Center van HP in Gouda, ingeschreven.

Appeltje-eitje
Vanuit mijn communicatie- en organisatieachtergrond houd ik me, naast crisismanagement en -communicatie, al jaren bezig met nieuwe werkvormen en andere wijzen van werken en organiseren. Dus, appeltje-eitje, dacht de organisatie toen ze mij hiervoor benaderden. Toch bekroop mij enige twijfel toen ik bij de voorbereiding van deze inleiding de deelnemerslijst onder ogen kreeg. Louter BCM-zwaargewichten zouden mijn toehoorders zijn. Om deze méér dan een uur te gaan ‘entertainen’ leek een spannende uitdaging.

Oorverdovend stil
Veel interactie is de wijze waarop je zo’n verhaal dan levendig maakt. Zo liet ik het publiek, na een korte inleiding over HNW, risico’s benoemen die aan deze ‘nieuwe’ werkvorm kleven. Dit leidde tot een niet onaanzienlijke lijst van risico’s, die tevens een grote impact op de continuïteit van de organisatie hebben. Toen ik vervolgens de logische vraag stelde of men binnen zijn/haar organisatie hier wel eens wat over hoorde … bleef het oorverdovend stil! Nee dus!

Bevestiging
Het bevestigde mijn mening dat het HNW ons door de strot wordt gedrukt, het veelal erg eenzijdig wordt belicht en de grote animators er een persoonlijk belang bij hebben. Het bevestigde mij ook dat mijn BCM-vakbroeders eens uit de grauwe schaduw moeten treden. De tijden van navelstaren en het primair concentreren op ICT en Disaster Recovery moeten we eens achter ons laten! Ik pleit hier al jaren voor en met de onder meer door mijzelf twee jaar geleden opgerichte Vakgroep BCM timmeren we hard aan de weg. Een Nieuwe Weg! Als BCM tot doel heeft de continuïteit van het bedrijfsproces en het voortbestaan van de organisatie te waarborgen, dient het juist voorop te lopen bij ontwikkelingen als HNW.

Het Nieuwe BCM
Ben ik tegen HNW? Nee, zeker niet. Vind ik het een hype? Ja, in ieder geval wel de kreet. HNW is helemaal niet nieuw! Maar liefst 45% van de werkende Nederlanders werkt al flexibel en technisch zijn allerlei nieuwe werkvormen prima mogelijk. Dat is goed en moet ook! We krijgen te maken met een nieuwe generatie die ook heel anders tegen werk aankijkt. Maar juist die mens is de onberekenbare factor. Onder meer risicobewustzijn dient een van de speerpunten van HNW te zijn. Dient in het kader van continuïteit topprioriteit bij het management te zijn. BCM-ers, laat je zien en horen! HNW schept unieke kansen voor … Het Nieuwe BCM!

31 oktober 2011

Hebben we al jaren bij Esso een tijger in onze tank gestopt, liggen bij Amerikaanse wetenschappers nu krokodillen onder vuur. Op hun tomeloze jacht naar alternatieven voor fossiele brandstoffen, hebben onderzoekers van de Universiteit van Louisiana een nóg groenere oplossing voor biobrandstof ontwikkeld: alligatorvet. Ziet u het al voor u: ‘Mijn leasebakkie rijdt het lekkerst op La Coste loodvrij!’

Alternatieve bronnen
Het oliepeil in het vet van krokodillen is van dezelfde hoogte als dat van sojabonen. In Louisiana is men al langere tijd op zoek naar een alternatieve bron voor benzinebestanddelen om sojabonen te vervangen. Die concurreren immers met akkerbouwgrond in dienst van voedselvoorziening. Nu wordt in de VS jaarlijks zo’n 7 miljoen kilo alligatorvet gedumpt op de stortplaats of verbrand in het crematorium voor aangereden (huis)dieren.

Toenemende grondstofschaarste
De moerasrijke staten Louisiana en Florida beschikken over een populatie van ruim 1 miljoen krokodillen. Een deel daarvan wordt gehouden op boerderijen, waar ze uiteindelijk geslacht worden voor hun vlees (diervoeder) en huid (schoenen en tassen). De enige andere plek ter wereld waar grote wilde populaties leven is China, ook een land met sterk toenemende grondstoffenschaarste.

Rollen omgedraaid
‘Aan het gas’, was mijn eerste en wellicht enige juiste reactie, toen ik dit las. En als ik in de krokodillenleren schoenen stond van deze schepsels zou ik het daar volmondig mee eens zijn! Na minstens 84 miljoen jaar evolutie verdwijn je gewoonweg in de mechanische ingewanden van een Chevrolet Impala, Ford Mustang of Hyundai Pony. Dan zijn de rollen inmiddels toch wel erg omgedraaid! Dat er schaarste aan grondstoffen ontstaat en op termijn een crisis op dit vlak welhaast onafwendbaar lijkt is een méér dan serieuze dreiging. Maar moet hier dan ook een van onze alleroudste diersoorten het loodje voor leggen?

Maak figuurlijk niet letterlijk
Beste lezer, laat duidelijk zijn: ik heb niets met krokodillen, maar zal aan de andere kant ook nooit hun huid op Italiaanse snit om mijn voeten strikken. Zo hoop ik ook nooit hun vet te moeten laten verbranden in het motorblok van mijn dieseltje. Dat we al jaren figuurlijk een tijger in onze tank gestopt hebben, was te danken aan de vrolijke creativiteit van een Amerikaans reclamebureau. Maar laten we niet verder gaan dan dat! Ik acht de wetenschap in staat om met meer diervriendelijke oplossingen te komen, want anders houd ik vooral ook mijn hart vast voor het toekomstig lot van de … olifant!

20 oktober 2011

Werelddierendag. Paginagroot, het artikel over de te adopteren honden die in Spanje met smart op een nieuw baasje wachten. De Telegraaf en Transavia strijken loyaal hun hand over hun commerciële hart met het openen van een luchtbrug om ca. 200 honden uit een overvol Spaans asiel over te vliegen naar Nederland. Enige voorwaarde is dat Henk en Ingrid voor deze Spaanse snuitjes vallen. 

Twee weken later kopt dezelfde krant vier piepkleine kolommetjes onder aan een pagina: ‘Zwerfdieren levend oven in voor EK’. Wat voor de één een publicitair interessante Iberische ‘bedrijfspoedel’ is, is voor de ander blijkbaar een ovenvers vuilnisbakkie. Beestachtig nieuws!

‘Hot news’
‘Hot’ news, zou je toch zeggen. Maar niets is minder waar! Op 1 oktober(!) had een collega mij via Facebook al gewezen op deze ‘opruimactie’ in Oekraïne en gevraagd een petitie in te willen vullen, hetgeen een kleine 400.000 mensen gelukkig inmiddels, net als ik, hebben gedaan. In onze Tweede Kamer bleef het oorverdovend stil en maar goed ook, want staatssecretaris Henk Bleker had zijn handen al méér dan vol aan de overplaatsing van orka Morgan van Harderwijk naar Tenerife.

Wanted: dead or alive
Beste lezer, wie zal zich volgend jaar zomer tijdens het EK nog bekommeren om de duizenden zwerfhonden en -katten die een gruwelijke dood gevonden hebben, om plaats te maken voor onze helden met hun uitzinnig oranje gevolg. Wie zal er dan nog bij stilstaan, dat op dit moment in de Oekraïense speelsteden Kiev, Donetsk, Livid en Charkov speciale opsporingsteams, uitgerust met pistolen en knuppels, de straat opgaan om in ‘moordend’ tempo de straten schoon te vegen. Ieder loslopend dier wordt ogenblikkelijk neergeknuppeld of neergeschoten en al dan niet dood in mobiele verbrandingsovens van 900 graden Celsius gegooid.

ING-keffertje
Ik krijg dan toch een enigszins nare bijsmaak, als ik vervolgens een commercial van ING zie, waarin uitgerekend een geconditioneerd keffertje gaat blaffen als je zegt dat het Nederlands ‘ING-tal’ het EK wint. Ach, de een zijn dood is de ander zijn brood, zullen we maar zeggen. Dan hadden onze Oosterburen het tijdens het WK met de inmiddels overleden octopus Paul toch wat subtieler aangepakt, vind ik!

Wakker Nederland
Crisiscommunicatie is soms beestachtig! Helemaal jeuk kreeg ik toen recent een liefdevolle foto van René Froger met zijn ‘perro español de asilo’ loeigroot de voorpagina van de krant van Wakker Nederland sierde. Ik ontkom toch regelmatig niet aan de vraag die ik aan mezelf en aan u stel:

Hoe wakker is Nederland eigenlijk?

12 september 2011

“Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) en duurzaamheid zijn bezig met een onstuitbare opmars in het bedrijfsleven. De ervaring leert, dat hoe integraler een bedrijf met de P’s van People, Planet en Profit aan de slag gaat, hoe beter de resultaten zijn”, aldus Willem Lageweg, directeur MVO Nederland, in een bijlage over Corporate Social Responsibility. 

Dit alles lezend bouw ik al snel het bruggetje naar Corporate ‘Risk’ Responsibility, waarbij ik in het onderschrift de P van Planet vervang door Perception. Lees vanuit deze invalshoek nu nog eens de eerste alinea, … dan staat er precies hetzelfde!

Ondergeschoven kindje
Binnen een organisatie zou iedereen zich bewust moeten zijn van de risico’s die het dagelijkse werk met zich meebrengt. Alle medewerkers zouden die perceptie, waarneming of gewaarwording, helder voor ogen moeten hebben. Vooral zij zijn verantwoordelijk voor de algehele veiligheid. Is dat binnen de meeste organisaties het geval? Ik durf dat te betwijfelen! Risicobewustzijn blijft veelal een onder-geschoven kindje. Is dat de medewerkers aan te rekenen? Ook dát betwijfel ik!

Te weinig aandacht
Risk awareness is een managementverantwoordelijkheid, die uitgerold en ingebed dient te worden tot in de kleinste kieren van de organisatie. Waarom? Omdat ik ervan overtuigd ben dat dit de beste en tevens goedkoopste wijze is om incidenten en crises te voorkomen. Je kunt alle technische hulpmiddelen van de wereld inzetten, toch blijft er maar één onberekenbare en onvoorspelbare factor: de mens! En opvallend genoeg, wordt juist aan de risicoperceptie van deze ‘mens’ weinig aandacht besteed. Wat zeg ik: … te weinig aandacht besteed!

Betere resultaten
Als het anno nu om maatschappelijk verantwoord ondernemen gaat, als het om duurzaamheid gaat, geloof ik ook heilig in Corporate Risk Responsibility. Als de gehele organisatie gevoed wordt met risicobewustzijn en dit een belangrijk onderdeel vormt van het beleid, zal ook de P van Profit daar zijn voordeel mee doen, om over een extra P van Productivity maar te zwijgen. En hoe integraler een bedrijf met de P’s van People, Perception en Profit aan de slag gaat, hoe beter de resultaten zijn!

Organisatiebrede verantwoordelijkheid
Binnen de Arbowetgeving wordt aandacht besteed aan veilig werken en een veilige werkomgeving. Toch blijft dit veelal beperkt tot het individu, terwijl het mij juist gaat om het collectief. Collectief en integraal risicobewustzijn vereist gesprekken over risico’s, campagnes over bewustzijn, testen enz. De verantwoordelijkheid voor risico’s treft immers alle medewerkers van een organisatie. Maak er dan ook een organisatiebrede verantwoordelijkheid van!

Corporate Risk Responsibility, dan ben je pas duurzaam, verantwoord en innovatief bezig! En … wordt de P van Planet daar ook niet beter van?

25 augustus 2011

Als je tegenwoordig ergens Het Nieuwe … voorzet, ben je blijkbaar helemaal hot en in the picture. Vanuit onze bedrijfsnaam kunnen wij dan natuurlijk niet achterblijven. Laatst zag ik een bus langsrijden, waar op de achterkant stond: ‘Het Nieuwe Reizen’. Glimlachend zag ik voor me hoe iemand of wellicht een werkgroep bij Syntus creatief had zitten broeden totdat het bevrijdende Eureka klonk: ‘Het Nieuwe Reizen’. De hype rond Het Nieuwe Werken werkt zo aanstekelijk, dat ik daarom bij deze … Het Nieuwe Crisismanagement introduceer!

Specialistisch vak
Gezien mijn wat cynische ondertoon in bovenstaande introductie denkt u misschien dat ik een dolletje maak. Niets is minder waar! Dagelijks zie ik groei en veranderingen in ons vakgebied ontstaan. Nu zit de wind ons ook wel mee. We tuimelen immers van de ene crisis in de andere en reputaties verdampen tegenwoordig net zo snel als de waarde van menig aandeel. Het leidt ertoe dat crisismanagement steeds hoger op de bestuurlijke agenda komt te staan en ook meer en meer als een complex, dynamisch en veelomvattend vak wordt gezien.

Kennis staat voorop
Afgelopen week mocht ik weer de aftrap geven voor een serie kennisgerichte workshops bij een grote opdrachtgever die eerst dit vak goed wil leren, alvorens in simulatieoefeningen de opgedane kennis toe te passen. Deze beweging zie ik hand over hand toenemen; eerst kennis opdoen en daarna pas simulaties organiseren. Nou is het ook een feit, dat door recente gebeurtenissen veel nieuwe kennis en ervaring worden opgedaan en grootschalige veranderingen plaatsvinden.

Kracht van sociale media
Een voorbeeld. Iedere avond spatten vóór, tijdens en na het Journaal de beelden van grote mensenmassa’s van het scherm. Of het nu Tripoli is, of een voor mij meestal onbekende stad in Syrië, iedere keer zie ik met de smartphone gemaakte beelden van tegen het bewind protesterende grote menigten. Tienduizenden mensen die via de sociale media op de been zijn gebracht. De kracht en impact van deze media zijn immens, maar helaas soms ook de gevaren hiervan.

Webcare-teams
Had je tot voor enkele jaren geleden nog één tot twee medewerkers nodig om tijdens een crisis de media te ‘monitoren’, nu ontkom je niet meer aan het inzetten van hele webcare-teams. Evenmin ontkom je niet meer aan een heel gericht in- en extern beleid rond de sociale media. Voor de meeste organisaties zijn dit nog ontwikkelingen die in de kinderschoenen staan. De ‘tools & tricks’ voor volwaardig crisismanagement en volwaardige crisiscommunicatie ontwikkelen zich in hoog tempo. En … onomkeerbaar!

Ontwikkelingen die pleiten voor concrete invulling van … Het Nieuwe Crisismanagement. En waarom zou je als eerste, dan direct ook niet de beste zijn!

Ahum …